image

Pompoen is hot deze herfst.

Ik kan geen kookblad/app/rubriek openen of er staat een pompoenrecept in. Maar míjn keuken komt ‘íe niet in.

Dat zit zo.

Tijdens het eerste bezoek aan mijn (inmiddels ex-)schoonvader in Nantes kreeg ik pompoensoep voorgeschoteld.

Ik had nog nooit pompoensoep op en bedacht dat het a. verrassend lekker b. je had er niet zo lang voor in de keuken hoeven staan maar ok het is binnen te houden of c. moet je niet even naar de konijnenbout kijken dan kan ik dit smerige goedje in de dichtstbijzijnde plant kieperen, kon zijn. Het bleek c. En de konijnenbout kon het zonder toezicht af.

Maar erger, blijkbaar had ik het signaal afgegeven dat ik het heerlijk vond. Drie keer raden wat er bij een volgend bezoek klaar stond. 

Een zelfde lot treft de spitskool.

In mijn studentenhuis woonde een jongen die niet kon koken.

Dat geeft niet, hij had andere kwaliteiten.

Zoals tuinkabouters jatten na het uitgaan, zijn roes uitslapen op een strijkijzer, en letters poepen.

Eens per maand wilde hij bewijzen dat er diep van binnen een Jamie Oliver in hem school. Op een avond gooide hij een pak aardappelschijfjes-om-te bakken in kokend water, leegde in een andere pan een zakje voorgesneden spitskool en liet een paar B-merk vleeslapjes in een halve liter olie glijden.

Dit alles zonder zout.

Na de eerste hap hebben we alles in de vuilnisbak geflikkerd en hem naar de friettent gestuurd.

Vanmorgen in de supermarkt lagen de spitskolen en pompoenen mij glunderend aan te kijken.

Kijk ons eens van het seizoen én vers én gezond EN in de bonus zijn.

Ik doe aan iedere voedseltrend mee; de quinoa is niet aan te slepen, ik maak smóóthies, zelfs groene, gooi overal lijnzaad doorheen en koop sojamelk. Maar spitskool en pompoen, bedankt jongens.

photo credit: ekenitr via photopin cc